دلتنگي هاي بعد هماغوشي

من انتظار چيزي را كه نيست، نمي كشم. در قلب تو علاقه مرده است ، و چيزي كه نيست در حال ارزش ندارد. هر چه هست تعلق به گذشته دارد و گذشته تا امروز جز مصيبت و مرگ چه در خود داشته است. كه اگر معجزه اي بلد بود، روزگارش به سر نمي رسيد.

دلتنگ ميشوم ، دلتنگ تمام تراسهاي رو به غروب خورشيد، با آسمان پر ستاره و زمين پر از گلدان. دلتنگ آلاچيق و سيگار و شراب. دلتنگ دست مهرباني كه دستهايم را در تاريكي ايوان گم ممي كرد. چشمهايي كه تكان هاي لبهام را مي پاييد .

دلتنگ تو هم ميشوم گاهي. اما تو مرده اي. وحالا جنازه اي كه با من حرف مي زند، نگاهش نه نوري دارد و نه عشقي. نمايش مضحكي كه مردگان وديوانگان بازي مي كنند.

از آن بهار خواب اما هنوز،...چارفصل خاطر من عبور مي كند...

نانا وارد ميشود.......