و هیچ کس نمی دانست ؛ که نام آن پرنده غمگین ؛ کز قلبها گریخته ایمان است...

رقص پروانه هاست تو چشمات خنده هات از دل ترانه میان دلت آشوبه و پریشونی اشکات آروم و بی بهانه میان یه روز از آشیانه رونده شدی؛ مث من خسته بی وطن بی دین به حروف مقدس اسمت مومنم کن پرنده غمگین به فراسوی امن آغوشت نیچه میشم ؛ ولی زنانه میام پیش روباه وحشیه قلبت یه روز آخر با تازیانه میام منو بی رحم و وحشیانه ببوس زخمی کن با نوازشت تنمو بغلم کن نذار یخ بزنم آتیشت می سوزونه پیرهنمو... نانا وارد ميشود.......